در یک عکس قدیمی، یک زن با شمارهٔ ۲۶۱ می‌دود و مردی می‌کوشد شماره را از لباسش بکند. چرا این تصویر هنوز مهم است؟ چون کاترین سویتزر در ۱۹ آوریل ۱۹۶۷ بوستون را با شمارهٔ رسمی دوید؛ اتفاقی که بعدها به یکی از نشانه‌های روشنِ مطالبهٔ جای زنان در مسابقات استقامتی بدل شد.
شروع ماجرا: فقط یک ثبت‌نام
سویتزر هنگام ثبت‌نام نام خود را «K. V. Switzer» نوشت؛ همان امضایی که در کارهایش استفاده می‌کرد. انجمن دوومیدانی بوستون می‌گوید او نخستین زنی بود که در بوستون شمارهٔ مسابقه گرفت و با زمان تقریبی ۴ ساعت و ۲۰ دقیقه به پایان رسید. او می‌خواست ماراتن بدود، نه اینکه نماد شود.
لحظه‌ای که مسابقه بزرگ‌تر شد
چند کیلومتر بعد از شروع، مدیر مسابقه تلاش کرد او را از مسیر بیرون کند. عکس آن صحنه روشن کرد مسئله ناتوانی زنان نبود؛ مسئله اجازه‌نداشتن برای ایستادن در خط شروع بود. سویتزر مسابقه را تمام کرد، اما پایان خط، پایان ماجرا نبود.
چه چیزی تغییر کرد؟
بوستون بخش زنان را در ۱۹۷۲ به‌طور رسمی راه‌اندازی کرد. این تغییر فقط حاصل کار یک نفر نبود: رابرتا گیب پیش از آن در ۱۹۶۶ مسیر را کامل دویده بود و زنان، مربیان و برگزارکنندگان زیادی برای حق حضور تلاش کردند. اما شمارهٔ ۲۶۱ به نمادی عمومی از این حرکت تبدیل شد.
۲۶۱ چرا مانده است؟
انجمن دوومیدانی بوستون در ۲۰۱۷ شمارهٔ ۲۶۱ را بازنشسته کرد. شمارهٔ مسابقه فقط تکه‌کاغذی روی پیراهن نیست؛ گاهی نشان می‌دهد کسی حق ایستادن در خط شروع را پس گرفته است. برای کسی که امروز تازه دویدن را شروع می‌کند، درسش ساده است: یک مسیر کوتاه و تکرار منظم از فکرکردن به ماراتن مهم‌تر است.
منابع بررسی‌شده
کفش های اسپورت و رانینگ
جدیدترین کفش های اسپورت با کیفیت مستر !
این پیام نمایش داده می‌شود.
